AUTOR: BLOTKAKIER
Po siódme stawianie wysokich wymagań
Turniej na 56 par w trzech sektorach, w tym jeden dla grupy o najniższym poziomie zaawansowania, jest bardzo trudny do przeprowadzenia pod względem organizacyjnym. Początkujący spowalniają przekazywanie rozdań, robią się spiętrzenia i wydłuża się czas oczekiwania na przekazanie pudełek. Nastolatkowie nie lubią takich sytuacji, ich motywacja spada. W niedzielnym turnieju spadła na tyle, że czwórka nastolatków, chcąc już odejść od stołu, położyła 8 pasów w dwóch ostatnich rozdaniach. Podstęp się jednak nie udał.
Zawstydzeni przez Mistrza Marcina szybko powrócili do stołu, by powtórnie, ale tym razem na poważnie podjąć ostatnie wyzwania. Jeszcze raz stara zasada konsekwencji w działaniu i nie obniżaniu poprzeczki nawet w obliczu obiektywnych trudności znalazła swoje zastosowanie.
Po ósme, dziewiąte i dziesiąte…
Czas kończyć, bo laurka zaczyna być jak roztwór nasycony. Chcę jeszcze zauważyć jedną ważną cechę systemu: wychowanie poprzez powierzanie ról. W „Stasikowskiej Akademii” dzieciom i bardzo młodym dorosłym powierzane są odpowiedzialne role: asystentów sędziego, instruktorów, opiekunów, przewodników. To jest istotne z kilku punktów widzenia: po pierwsze wyrażając zaufanie podnosimy samoocenę naszych wychowanków, po drugie lepiej nas rozumieją, gdy staną czasem z drugiej strony katedry, po trzecie zwiększamy szansę na to, że ktoś przejmie po nas pałeczkę i szkoła będzie miała swoich kontynuatorów. Poniżej portret Kuby i Mileny, którzy na obozie prowadzili grupę początkującą wraz z ulubionym przez młodzież instruktorem Adamem, który w dzieciństwie bywał w Stasikówce jako uczestnik. No i krew z krwi – Kacper w roli pełnoprawnego instruktora grupy średniozaawansowanej.
PS. W Mistrzostwach Świata w Veldhoven uczestniczyło 5 drużyn – 30 osób. Przynajmniej 80% z nich odwiedziło Stasikówkę na obozie brydżowym….
zapraszamy 