Z wielkiej chmury mały deszcz…

Relacja z Mistrzostw Polski Młodzieży Szkolnej 2024 widziana oczami wolontariusza w roli organizatora AUTOR: blotkakier

Czarne chmury zbierały się nad tą imprezą od samego początku:

• pierwotnie zaakceptowany i uzgodniony z ośrodkiem termin 5-12.06.2024 został zmieniony w ostatnim tygodniu stycznia ze względu na kolizję z terminem OOM, którą z 21.05-24.05.24 (wykluczenie części maturzystów) przesunięto na 4-8.06.24
• brak wolnych miejsc w ośrodku poza ostatnim tygodniem roku szkolnego od wtorku do czwartku (piątek – zakończenie roku), co zaowocowało skróceniem trwania zawodów do 2 dni (wtorek od 16.30, cała środa i  czwartek do 16.30)
• odrzucenie wniosku o dofinansowanie imprezy przez Marszałka Województwa Wielkopolskiego z powodu niewłaściwego tytułu w jednym z „miliona” dołączonych oświadczeń
• brak doświadczenia  organizatora w przygotowywaniu brydżowych zawodów  
• brak ogólnopolskiego doświadczenia składu sędziowskiego, który na szczęście mógł korzystać z telefonicznych konsultacji Aleksandra Krycha.

W rezultacie zasłużyliśmy na „komplementy” w postaci: „Było lepiej niż się spodziewaliśmy”, „MPMSz 2024 przejdą do historii jako najkrótsze zawody z wielokrotnie złamanym regulaminem”.

A my, załoga straceńców:

Prezes P. Maliszewski – niestrudzony szofer (busy od Starostwa Złotowskiego miały być dwa, ale zabrakło kierowców)

Sędziowie – Marcin, Robert, Mateusz – wzorce z Sevres pod Paryżem cierpliwości i odporności na krytykę,  nieprzerwanie w pracy od soboty do soboty, z włączeniem wielu godzin nocnych oraz rezygnacją z niektórych posiłków. Jeśli brakowało im doświadczenia, to te zawody przyniosły im go w zwielokrotnionej dawce, co da korzyści całemu naszemu środowisku.

Rysiu: transport sprzętu, szofer, kasjer, sponsor słodkich nagród, „przynieś, wynieś, pozamiataj”

I ja: „plaster” na wszystkie frustracje i zmiany decyzji instruktorów, właściciela obiektu oraz „na szczęście” wzorowych podopiecznych, których trzeba było przywieźć z Poznania.

Do załogi dołączyła jeszcze Karolina Dybicz w roli fotoreportera (link do fotoreportażu tutaj).

Podsumowując: wygraliśmy wszyscy, bo zachowaliśmy uśmiech, wiarę w dobre chęci, pracowitość i odpowiedzialność i nie zniechęciliśmy dzieci do kontynuacji naszej wspaniałej dyscypliny sportowej.

A jeśli uchybiliśmy niektórym zasadom, to chyba nie tym najważniejszym.

I na koniec gorąca prośba do wszystkich zainteresowanych: wypracujmy procedury. Wiem, że  środowisko instruktorów ma konstruktywne pomysły, trzeba je tylko zebrać, uporządkować i wdrożyć do realizacji. POWODZENIA!